हिदुस्थानाची प्राचीन परंपरा

दिव्य कुरआनने प्रदान केलेल्या प्रकाशात जेव्हा आम्ही हिदुस्थानाच्या प्राचीन आणि आधुनिक परंपरा व रूढीचे निरीक्षण करतो तेव्हा त्यात आम्हाला सत्याच्या उरलेल्या खाणाखुणा ठळकपणे दिसतात. विविध रूढी परंपरा आणि कल्पनांमुळे सत्याला किती का शंकास्पद केले असले तरी सत्याच्या खाणाखुणा पूर्णपणे पुसल्या गेल्या जात नाही.

आक्रमक हल्लेखोरी आणि याची शिक्षा

शारीरिक जखमांवर लागू करण्यात आलेली शिक्षाहत्येप्रमाणेच शारीरिक क्षती पोचविण्याच्या शिक्षेसाठी अटी व शर्ती लागू आहेत. यामध्येसुद्धा जाणूनबुजून, चुकून व नकळत होणार्या हत्येच्या अपराधांप्रमाणेच शिक्षा लागू करण्यात आली आहे.

Pages

ऐतिहासिक पुनरावलोकन

औरंगजेबाने आपल्या राजपुत्रास लिहिलेले एक पत्र

‘‘हे राजपुत्र ! तुझ्या लष्कराचा प्रमुख ‘टिळकचंद’ हा खूप शूरवीर आणि मिठास जागणारा आहे. त्याच्याच प्रयत्नाने तू युद्ध जिकलेस. म्हणून मी (औरंगजेब) लष्करप्रमुख टिळकचंद यास ‘राय’ या पदवीने सन्मानित करून त्यास शाही घोडा, तलवार बक्षीस म्हणून पाठवीत आहे. तूसुद्धा त्याच्यावर उपकारपूर्ण वर्तन ठेव की, जेणेकरून तो आपल्या इतर अधिकारीवर्गात विशेष जाणला जावा. तसेच इतर अधिकाऱ्यांनी त्यापासून प्रेरणा घेऊन उत्तम कामगिरी करावी. (संदर्भ : दावत, नवी दिल्ली, २२ ऑक्टो. १९६३)

औरंगजेब विषयी डॉ. राजेंद्र प्रसाद यांची भूमिका

औरंगजेबाचाचे पिता ‘शाहजहान’ यांनी आंध्रप्रदेशच्या राज्यपाल ‘राजा इंद्रभान’ यास त्याच्या सततच्या कायदेभंगावरून कैद केले होते. ज्या वेळी औरंगजेब हे दखनचे सुभेदार झाले, तेव्हा त्यांनी राजा इंद्रभानच्या सुटकेस्तव जोरदार शिफारस केली, परंतु शाहजहान एवढे क्षुब्ध होते की, त्यानी औरंगजेबास पत्राने कळविले की, ‘राजा इंद्रभान’ ने मला एवढे नाराज केले की, जर त्याने इस्लामचा स्वीकार केला तरच त्याची सुटका शक्य आहे.’ औरंगजेबाने आपल्या पित्याच्या या बळजबरीवर खूप दुःख व्यक्त करून पित्याच्या आदेशाचा जोरदार निषेध केला आणि पित्याला पत्र पाठविले की, ‘‘तुमच्या लावण्यात आलेल्या अटीवर अंमलबजावणी शक्य नाही. कारण इस्लाम स्वीकारण्यासाठी कोणावरही बळजबरी करणे इस्लामविरोधी कृत्य आहे. त्याची सुटका केवळ त्याने ठेवलेल्या अटीवरच करण्यात यावी.’’ (संदर्भ : इंडिया डिव्हाइड, डॉ. राजेंद्र प्रसाद, ऑक्टो. १९५०)

औरंगजेब आणि मुस्लिमेतर जनता

केवळ मुघल बादशाहांपैकीच नव्हे तर, सर्वच मुस्लिम शासकांपैकी ‘औरंगजेब’ या सुलतानावर जेवढी आगपाखड करण्यात आली, तेवढी कोणत्याच बादशाहवर करण्यात आली नाही. प्रत्येक इतिहास पुस्तकात या बादशाहास जुलमी, अत्याचारी, हिंदुद्वेष्टा, यासारख्या नाना उपाधी देण्यात आल्या. परंतु याच इतिहासाच्या पुस्तकामध्ये तो ईश्वरभय बाळगणारा, प्रजाहितदक्ष, सर्वांना समान न्याय देणारा याची पुष्ठी देण्यात आली आहे. यासाठी आमच्याकडे ऐतिहासिक संदर्भसुद्धा उपलब्ध आहेत.

टीपू सुलतान आणि महाराजे होळकरांची पत्नी

एकदा काही स्त्रियांना कैदी बनविण्यात आले. त्यामध्ये महाराजे होळकरांची धर्मपत्नीसुद्धा होती. टीपू सुलतानास जेव्हा ही वार्ता समजली, तेव्हा तातडीने तो घटनास्थळी आला आणि अधिकाऱ्यास जाब विचारला, की महाराजा होळकरांची पत्नी कोठे आहे ? त्यावर एक प्रतिष्ठित महिला पुढे सरसावली आणि म्हणाली की ‘‘मी आहे होळकरांची पत्नी ! आणि आपण हे देखील सांगावे की, जर आपण सुलतान आहात तर, आमच्याबरोबर कसे वर्तन कराल ?’’ यावर टीपू सुलतान म्हणाला की,

टीपू सुलतानाने मंदिरांना दिलेल्या देणग्या

इतिहास संशोधकांनी असे परखडपणे मत मांडले की, ‘मालियर’ आणि ‘कोटला’ येथील शीव मंदिरांमध्ये ज्या दोन चांदीच्या थाळ्या आहेत त्यावर हे कोरीव मजकूर आजही सुरक्षित आहे. त्यावर लिहिण्यात आले आहे की,

‘‘या दोन्ही चांदीच्या थाळ्या टीपू सुलतानतर्फे मंदिरास सप्रेम भेट देण्यात येत आहेत.’’

Subscribe to इस्लाम दर्शन RSS